Heimwee? Heimwee!

Terwijl Danny ziekweg een Provençaals gekruide maaltijd voor ons bereidt, neem ik vlug de tijd om een kleine update te posten. Wie weet wanneer komt het er nog eens van. Ik ben namelijk weer maar eens in een stroomversnelling terechtgekomen: Ik heb een werkvergunning én een job. Vanaf volgende week ergens (onduidelijkheid troef) ben ik terug leerkracht van beroep. Ik krijg de eer om terug het chemie-onderricht in te duiken en 16-jarige adolescents wegwijs te maken in de wereld van atomen, moleculen en redoxreacties. Tijdens het tweede semester krijg ik waarschijnlijk ook de gelegenheid om “environmental science” te geven. Jippie Jee!

Zo zal ik natuurlijk minder tijd hebben om hier de toerist, de vrijwilliger en de ontdekkingsreiziger uit te hangen. Gelukkig heb ik er de afgelopen bijna drie maanden uitgehaald wat er in zat: museumbezoekjes, natuur- en fungi- uitstapjes, babysitster van dienst,  tweedehandswinkels doorsnuffeld, bomen geknuffeld, Halloween en Thanksgiving in huis gehaald, leuke filmpjes bekeken (’s avonds laat in bed), kinderboekjes, fietstochtjes, verf- en knutselpartijen, enzovoort enzovoort. Vanaf volgende week zal time management na anderhalfjaar sabbatical terug aan de orde zijn. Benieuwd wat dat zal geven, op mijn leeftijd …

Ondertussen verlangen we regelmatig weemoedig terug naar heerlijke tijden in Europese omstreken. We missen rust en eenvoud, vrienden en familie, maar hopen dat onze ervaringen een verrijking zijn, voor wie of wat, waar en wanneer dan ook. We voelen ons gelukkig goed verbonden met jullie en kijken uit naar een eerste terugvlucht. Voorlopig mijmeren we over la Douce, avonden bij geurend haardvuur, normale wetenschappelijke eenheden (dus niet Fahrenheit, pounds, cups en inches), telefoongesprekjes ’s avonds vanuit de luie zetel (en niet midden op de dag wanneer nog allerlei verplichtingen aan de orde zijn), vertrouwdheden van onze afkomst.

Met bovenstaande foto denken we dit gevoel enigzins weer te geven. Heerlijke artisanale Franse limonade op de voorgrond, kleurrijke vrolijke kunst van Sarah op de achtergrond, haar eerste kunstproductie op Amerikaanse bodem. En wij er tussenin. Onze gezichten spreken boekdelen. Uitputting versus doorzettingsvermoging, pessimisme versus optimisme over onze ontwikkelingen hier, hevige hunkerij naar het plattelandsleven van Chantemerle-lès-Grignan (en de Mas des Poètes), see it in the picture! Waarin zijn we nu toch weer verzeild geraakt … Goed, heimwee is op zich niet slecht. Het toont hoezeer we van “jullie en ginder” houden. We doen ons best om hier zoveel mogelijk ervaringen op te doen en de opportuniteiten die zich voordoen met vier handen te grijpen!

Advertenties

Van frustratie tot opluchting

Wetenschappelijk onderzoek is fantastisch! Ik herinner me de eerste aanblik met de jonge deerne, die zich voorstelde als doctoraatsstudente … in mijn vakgebied nog wel. Heerlijk! Met haar zou ik de komende twee weken doorbrengen op het labo van het State University of New York College of Environmental Science and Forestry. ‘Dit vertel ik misschien beter niet aan Sarah’, dacht ik bij mezelf – te laat nu.

Het werd erg cool, na die eerste kennismakingsdag, tijdens dewelke we vooral het labo hebben opgerommeld. Lauren, mijn nieuwe beste vriendin, bleek aan de stille kant te zijn … dus poogde ik haar in te pakken met mopjes, anekdotes, grappige stoten en frivoliteiten (het staat u vrij hier zelf allusies op te maken), met succes.

De volgende dag was Lauren, opnieuw in volle ernst, afgezakt naar het labo. We zouden beginnen aan het echte werk. Moleculair onderzoek was tot op heden onsuccesvol geweest voor mij, dit was dus een spannend moment voor mij. Zou het protocol eindelijk een keer werken of, zoals gebruikelijk, niet? Na een dag zwoegen met onze microscopisch kleine organismen, die we dan ook nog eens enkele keren moesten micromanipuleren, waarna het echte werk nog moest beginnen (de DNA-extractie), was het moment van de waarheid aangebroken. Maandenlang had ik extreem gefrustreerde momenten meegemaakt door bestendige moleculaire mislukkingen. Maandenlang had ik uitgekeken naar dit ene moment. Lauren had mijn stress reeds overgenomen en kon het even niet meer aan. Dan maar een koffiepauze.

De korte break was gezellig. Lauren kletste me de oren van het lijf over haar neefje. Een schattige driejarige, ik geef het toe, maar wie is in hemelsnaam geïnteresseerd in een driejarig kind als je lijf stijf staat van de stress. Zelfs Lauren had dat door … al was het pas na een dik halfuur.

Eenmaal in het labo was er geen houden meer aan. Binnen de minuut was het duidelijk dat ik mezelf met enige trots en fierheid wetenschappelijk capabel mag noemen. Twee van mijn drie DNA-extracties leverden ook effectief DNA op. Van een opluchting gesproken! Lauren benadrukte – in al haar ervaring – dat mijn frustraties nodig waren geweest om tot dit succes te komen. En wat hebben we vandaag geleerd?