Storm op zee

Na een nachtje crashen bij Jason en Jaclyn, konden we de dag erop dan toch naar ons appartement gaan. De schilder blijft maar terugkomen en we hebben nog geen licht op de slaapkamer, noch in de living … maar het is een ‘thuis’. Dat is wat telt.

Veel meer dan Sarah rondleiden, les volgen en proberen af en toe wat schrijven of door de microscoop turen lukt me niet. Of toch. Administratie afhandelen. Rekeningen betalen. Blijkbaar, zo kwamen we vandaag te weten, heb ik betaald voor Sarah’s Harvard Health Insurance in juli … toen ze – inderdaad – nog volop genoot van het Belgisch-Franse leven. Zo blijkt nu dat Sarah niet echt een verzekering heeft momenteel. Hoewel dit nog steeds geldt voor een deel van de Amerikanen (niet meer in 2014, dankzij Obamacare), zijn wij dit niet echt gewoon natuurlijk (ik dan weer wel, tijdens mijn jaar in Frankrijk). Zo rennen we dus van hier naar daar, en via ginder naar nog elders om allerlei administratieve rompslomp in orde te krijgen. Als Harvard University in één iets goed is, dan wel in administratie. De begeleiding voor spouses (lees: Sarah) is helaas een stuk minder. Ik probeer haar zo goed en zo kwaad als mogelijk bij te staan maar wat veel meer kan een mens doen met nog 100 dollar op zijn rekening in een land waar alles, echt alles, geld kost?

Gelukkig kunnen we ’s avonds nog genieten in ons – donkere – appartementje in Watertown. Samen in zee? Storm op zee voorlopig! Na een dag vol frustratie en administratieve zowel als financiële tegenvallers zijn we gisteren dan maar op restaurant gegaan, alwaar het – op de tonen van U2 – toch nog a beautiful day werd. (En dankjewel, Esther, voor de versie op CD!)

Advertenties